De O19-2 begon de bekercompetitie met een uitwedstrijd in Leeuwarden. Tegenstander: LAC Frisia 1883 O19-4. En beste lezer, vergeet dat jaartal vooral niet: 1883. Eén van de oudste voetbalverenigingen van het Noorden en in ieder geval één van de oudste van Friesland. Dat soort historie blijft mooi. Al was daar op veld D eerlijk gezegd weinig van terug te vinden.
Helemaal achter op het complex mochten onze jongens aantreden. Geen dug-outs, geen zitplaatsen en een veld dat niet direct uitnodigde tot verzorgd combinatievoetbal. Een kale, ietwat troosteloze bedoening. Maar goed, de thuisploeg moest er ook op spelen. Dus afspraken doorgenomen en vol goede moed de magere weide in.
De tekentafel stond beter
Ten opzichte van de oefenwedstrijd eerder die week was de puzzel in de opstelling alweer wat verder gelegd. De basis bestond uit: Jinne, Stijn, Luuk, Roald, Bryan, Rutger, Anne-Jeppe, Milan, Kaydin, Damian en Mike V. in de punt. Op de bank begonnen Mike H., Jurre en Bjorn.De eerste tien minuten gaven snel een beeld van de wedstrijd.
Frisia zette hoog druk en daar hadden we moeite mee. Ballen werden te snel ingeleverd, waardoor we vaker achter onze tegenstander aanliepen dan zelf het initiatief namen. Dat is op zichzelf niet erg. Soms is een tegenstander gewoon beter in een fase. Maar als je moet verdedigen, moet je dat wel met elkaar doen: compact blijven, afspraken nakomen en elkaar helpen. En juist daar begon het mis te gaan.Kopjes naar beneden
Na ongeveer een half uur kwam Frisia verdiend op voorsprong. Jinne had al meerdere keren goed ingegrepen, maar tegen deze treffer was weinig te beginnen. 1-0. Hindert niks. Doorvoetballen. Dat was in ieder geval de bedoeling. Maar in plaats van de rug te rechten, gingen de koppies langzaam naar beneden. Er werd op elkaar gemopperd, het samenspel verdween en het verdedigen werd steeds meer individueel jagen. Eentje ging achter de bal aan. En als die actie mislukte, mocht de volgende het oplossen. Dat is geen teamvoetbal. Als spelers naar elkaar gaan wijzen in plaats van elkaar te helpen, wordt iedere wedstrijd een stuk moeilijker. Frisia profiteerde optimaal. 3-0 bij rust. En eerlijk gezegd was daar weinig op af te dingen.Rusten? Nou… niet helemaal
Een rustig praatje werd het in de kleedkamer niet. Niet omdat je met 3-0 achterstaat, want verliezen hoort bij voetbal. Maar de manier waarop je speelt en met elkaar omgaat, daar heb je wél invloed op. Dus werd de waarheid even verteld. Niemand staat boven het teambelang. Niet de spits. Niet de keeper. Niet de trainer. Niemand. Als we afspraken maken, houden we ons daaraan. En als een medespeler een fout maakt, help je hem. Negativiteit gaat ons niet beter laten voetballen. En ergens had dat kwartiertje effect. Toen de tweede helft begon, stond er ineens een andere ploeg. Het initiatief kwam veel meer bij Harlingen te liggen. Er werd weer gecombineerd, spelers zochten elkaar op en er kwam beweging in het spel. Niet alles lukte. Maar dat hoeft ook niet. Fouten maken mag. Fouten maken moet. Daar leer je van. Veel belangrijker is wat je daarna doet: blijf je hangen in die fout, of herstel je jezelf en help je het team verder?Milan haalt uit
In de 55e minuut kregen we de beloning voor de betere start van de tweede helft. Milan kreeg de ruimte en dacht blijkbaar: waarom ook niet? Vanaf een meter of dertig legde hij aan. Schot. Raak. 3-1. Een heerlijke opsteker en vooral een beloning voor de manier waarop de ploeg uit de kleedkamer was gekomen. Ook achterin stond het beter. Jinne schoof door naar de positie van laatste man en Bryan trok de keepershandschoenen aan. Een omzetting die vooraf niet helemaal op het tactiekbord stond, maar beide jongens deden het voortreffelijk.Frisia bleef gevaarlijk. En tegen zo’n ploeg moet je scherp blijven. Bij één moment werd de bal richting de verre hoek geschoven. Vanaf de kant dacht volgens mij iedereen dat hij voorlangs zou gaan. Niet dus. 4-1. Als trainer denk je dan toch even: Als die koppies nu maar niet weer gaan hangen… Maar dit keer gebeurde dat niet. Rug recht. Borst vooruit. En weer doorgaan. Dat was misschien wel de grootste winst van deze middag.
Een aanval om te onthouden
Daarna volgde een aanval die absoluut in dit verslag thuishoort. Niet alleen vanwege het doelpunt, maar vooral vanwege de manier waarop. Milan speelde vanaf eigen helft een strakke bal in op de inkomende Mike Hoekstra. Mike had al gezien dat Anne-Jeppe de ruimte in kon. Dat is voetbal: vooruitkijken. Met een prima boogbal stuurde hij Anne-Jeppe richting de achterlijn. Anne-Jeppe hield bij de rand van het zestienmetergebied goed in, kapte af en behield het overzicht. In plaats van blind voor te geven, keek hij. En daar stond Kaydin. Vrij. Bal terug. Kaydin nam hem mee en krulde hem richting de verre hoek. Binnenkant paal. Binnen. 4-2. Een prachtige aanval, omdat meerdere spelers precies deden wat nodig was: Bewegen. Kijken. Combineren. De juiste keuze maken. Daar word je als trainer blij van. Even later hing zelfs de 4-3 in de lucht. Luuk werd op de flank diep gestuurd en gaf een strakke voorzet richting Mike. Die kopte door naar Anne-Jeppe, maar helaas kreeg hij er net geen voet goed achter. Jammer. Want op dat moment zat Harlingen goed in de wedstrijd.Batterijtjes raken leeg
In het laatste gedeelte begon de inspanning zijn tol te eisen. De batterijtjes raakten leeg. En dan komt tegenwoordig ineens die vraag: “Trainer, kan ik even wissel?” Dat was in mijn tijd toch echt anders. 😜 Ben ik dan inmiddels zo oud? Je wérd gewisseld. En anders speelde je door. Desnoods op je tandvlees. Maar goed, tijden veranderen en natuurlijk moet je rekening houden met hoe spelers erbij lopen. Er moest steeds meer geschoven worden en spelers konden niet allemaal op hun vertrouwde positie blijven staan. Ook dat is een leermoment. Conditioneel hebben we nog werk te doen. Ik ben lekker op vakantie, dus trainer Milan: veel succes met de conditietraining. 😉In de slotfase was de tank grotendeels leeg en Frisia profiteerde nog twee keer. 5-2. En daarna ook nog: 6-2. Na die zesde treffer vonden wij het eerlijk gezegd allemaal wel prima dat de scheidsrechter affloot. Eindstand: LAC Frisia 1883 O19-4 – fc Harlingen O19-2: 6-2.
En nu?
Als je alleen naar de uitslag kijkt, staat er een duidelijke nederlaag. Maar deze week ging voor O19-2 over meer dan die 6-2. We begonnen met een oefenwedstrijd die stiekem iets weg had van een stadsderby. Daarna volgde een volledige training en kregen de jongens een presentatie over huisregels, afspraken en doelstellingen. En dan waren er natuurlijk nog de spelregelbewijzen. Zonder spelregelbewijs uiteindelijk geen speelgerechtigheid. Op de deadline van vandaag wist Bjorn hem gelukkig nog binnen te slepen. Dus die kon mooi mee richting Leeuwarden. Vervolgens deze wedstrijd. Een dramatische eerste helft waarin negativiteit de overhand kreeg, maar daarna óók een tweede helft waarin dezelfde ploeg liet zien dat ze wel degelijk kan voetballen. Er werd strijd geleverd, er kwamen combinaties, we scoorden twee goede doelpunten, maakten een leuke teamfoto en gingen terug naar Harlingen met opnieuw een flinke tas vol leermomenten.Gedrag. Acceptatie. Samenspel. Conditie.
En misschien vooral: ermee bezig zijn. Want opleiden is niet alleen een training afwerken en op zaterdag negentig minuten spelen. Het is leren omgaan met fouten en teleurstelling. Accepteren dat een ander ook fouten maakt. Luisteren, afspraken nakomen en samen proberen iedere week een beetje beter te worden. Dat gaat niet in een rechte lijn. De ene helft is dramatisch. De volgende helft zie je ineens een aanval uit het boekje. En juist daarom blijft voetbal zo’n mooi spelletje. Dus jongens… lach eens wat meer.
