Nieuws Blijf altijd op de hoogte

In memoriam; Petra de Langen

14-04-2021

In memoriam: Petra de Langen
Petra is niet meer. En daarmee verliest de club een enorme vrijwilliger. Vrijwilliger van het eerste uur mogen we wel zeggen want Petra was hier altijd. Ze zei vaak, “ik gaan naar huus…, oh nee…, dit is mien thuus… ik ga naar mien tweede huus om te slapen. Tot morgen!

In 1997 kwam ze voor het eerst in aanraking met de club. Haar zoon ging voetballen bij RKvv Robur en Petra kreeg de kans om jeugdleidster te worden. Een aanbod die zij zonder aarzeling accepteerde. Van de F-jes tot aan de D-tjes stond ze te leideren. Toen haar beide kinderen stopten met voetbal ging ze langzaamaan andere werkzaamheden vervullen binnen Robur. Eerst koffiejuffrouw maar al snel hielp Petra mee met schoonmaakwerkzaamheden. En later natuurlijk die gehaktballen draaien. Dat deed ze met Moeke ten Wolde. Petra vertelde vaak: “Er moesten altied gehaktballen maakt wudde en dit deed Moeke ten Wolde altied. Op donderdag draaide ze in hur uppie dan 100 gehaktballen en ik hef op een gegeven moment met holpen. In die tied was er oek nog darten in de kantine dus was het altied wel gesellig”.

En daar hield Petra enorm van. Gezelligheid. “Laat mij maar staan juh, dan kanne ze wat langer nazitte.” Elke ochtend bij de 5e Colonne en vrijdagsavonds bij de mannen van het 4e bijvoorbeeld. Maar wel op de achtergrond want ze hoefde niet zo nodig in de schijnwerpers te staan. Zowel in de keuken en na de vele feestjes als op trainingsavonden was ze een enorme hulp. Die kleintjes waren haar alles en die gaf ze met liefde elke maandag en woensdag ranja.


In 2015 werd Petra door voormalig voorzitter W.J. Kimp in het zonnetje gezet en werd ze benoemd tot vrijwilliger van de maand. Foto: E.c.A

Toen ze meldde dat het slecht ging met haar gezondheid was ze er zelf vrij nuchter onder. “Ik bin nog niet dood hoor! Jum binne nog lang niet van mij af!” En dat was ook zo. Ze ging het behandeltraject in en nooit hebben we haar horen klagen. Naja, nooit??? Klagen en lekker sjantere en zeure, dát deed ze natuurlijk wel, want dat was Petra ook ten voeten uit, maar klagen over haar ziekte? Nee! Daar hoorde je haar niet over. Haar aanwezigheid werd langzamerhand wel minder, vanwege haar gezondheid natuurlijk maar ook vanwege de Covid maatregelen omdat alles op de club dicht was. En toch, wanneer ze de kracht had, liep ze even naar huus, de club.

Het nieuws dat ze in een hospice was komen te liggen kwam hard aan. Dan weet je dat het snel kan gaan. Maar Petra was geen opgever, nooit geweest. Ze ging altijd maar door, zelfs in de hospice. En ineens is dan de strijd echt gestreden. Deze wedstrijd was niet te winnen…maar het is goed.

Peet, bedankt! Bedankt voor alles. We zullen je aanwezigheid enorm gaan missen op de club maar het is goed zo. Je hebt je best gedaan en vergeten doen we je nooit! Rust zacht.

Sponsoren