Walking zaalfootball 60-plussers
Laatste nieuws Heb je iets te melden of wil je een verslag sturen?
Klik hier voor meer informatie
17jan
fc Harlingen 1 tegen sf Deinum

fc Harlingen 1 tegen sf Deinum fc HARLINGEN- Voor de… lees verder

17jan
Walking zaalfootball 60-plussers

Walking zaalfootball 60-plussers Zaterdag 12 januari 2019 moesten we dus… lees verder

14jan
WINTERCOMPETITIE fc HARLINGEN ZATERDAG 19 JANUARI VERDER MET 3e RONDE.

WINTERCOMPETITIE fc HARLINGEN ZATERDAG 19 JANUARI VERDER MET 3e RONDE.… lees verder

meer nieuws

Walking zaalfootball 60-plussers

Walking zaalfootball 60-plussers

Zaterdag 12 januari 2019 moesten we dus los met de ouwe Weinstube ploeg die vroeger in de zaal speelden. Shirts van de Stube waren er niet meer maar ik wist nog dat Hompy mooie Feijenoordshirts had met sien naam erop. 

Maar sien seun Carke zei, ik hew daar nog maar twee van seun, de rest zalle ze wel met nomen hewwe. Maar ik hew nog wel wat nieuwere shirts daar staat de naam van pa oek op. En inderdaad ut waren prachtige shirts, blauw wit met voorop Hompy cd shop. En wat dochten jim wat achterop ston, jawel mien kattelieke vriend had daar “ut Vatticaan” opzette laten. En dat niet alleen dur ston oek een skusstien op waar witte rook uutkwam.

 

Maar genoeg over de shirts ut voetballen was wel gezellig, bij ons speulden, Haico “de pingelaar” Wouters, Guus “Slurp” van Hurck, Theo “Hatsiemakambos” Dijkstra, Johan “de Groenteboer” Drost van e Kleine Brede plaats, Follie “Peerdelul” Bijlsma, Klaas “Toenga” van de Hoek, Kassie “Boedha” van der Heide en Wiebe “Tuten” van Dijk. En we hadden ur zin in je mochten alleen maar kuiere en dat ston ons wel an. Maar dat hadden we even verkeerd inskatten, ja wij kuiereden wel maar onze teugenstanders vlogen om ons heen as Hazewienhonnen.

Mien vriend Klaas Toenga begon goed hij zette Nico Beuker 3 keer alleen voor de keeper. Ut was alleen verrotte jammer dat die Beuker bij de teugenstanders speulde, die maakte dus met twee vingers in sien neus drie goals. Mut ik wel even vertelle dat Klaas even later verweg de mooiste goal maakte van ut hele toernooi. En wat dochten je hoe die dat deed, met buutenkansje rechts, dat deed die vroeger oek al. Waarom dat Jelmer van de Hoek, Haico Wouters de bijnaam pingelaar gaf bleek al snel. At ie een bal kreeg gaf ie um nooit meer af ut leek wel of had ie liem an sien poten, net as vroeger dus.

En Follie P hewwe na 3 wedstrieden niet meer sien, die was moed. En waar Wiebe van Diek ston daar hewwe se in dat stukje nieuw zeil legge mutten want hij draaide alleen maar en kwam niet van sien plak. Guus bleek nog een goeie techniekus en die Theo en Kassie die skopten elkaar om en dat wel een keer of drie. Een keer liep Klaas boos op een Leeuwarder of en zei, de must ophoue die jongens om te skoppen seun. Dat doen ik niet, zei die man, die skoppe mekaar om.

Bart Mesken speulde bij FC Harlingen en die hewwe naar de kringloopwinkel stuurt want beide skoenen vlogen um an spanen van sien poten se verrot waren se. En die jonge kan niet van die dure skoenen uut een winkel kope nou, dat snappe jim oek wel. Twee keer moesten we teugen Leeuwarders ik loof dat we een keer geliekspeult hewwe en de rest hewwe verloren maar dat geeft niks ut was wel leuk.

Na afloop weer even ouwerwets met ulkaar doest, nou daar was wel wat veranderd. De buukjes waren aardig groeit maar wat ur onder ut afdakje hangt dat was te verwaarlozen. Na afloop even een biertje en een spa’tje en we hewwe Johan Erents de scheidsrechter even wat complimentsjes geven. Hij is 83 jaar en het anderhalf uur achter mekaar floten en de autoriteit straalde ur vanaf. En hij had nog een olimpiese billug oek nog us. En Age nou ja die is altied in topvorm nee ut was leuk en zeker voor herhaling vatbaar maar dan mut ut een bitsje anders. Hoeveulste we van de vijf wudden binne weet ik niet maar ik vermoed laatste…

Foto’s: G. van Hurck

Walking Footballers aan de oliebollen en vis

Walking Footballers aan de oliebollen en vis
fc HARLINGEN – Woensdag de laatste training van dit jaar had. Om 9.30 uur was iedereen in de kantine van fc Harlingen. Syp Vogel had voor ’n lekker bakje koffie zorgt en dat mag oek wel ’s seit wudde. Jumme wille ’t gelove of niet, maar Romke Keur uut Bolsward had woord houden. Twee zakken oliebollen had hij met nomen. Eén met krenten en één zonder, zelfs de poedersuuker sat d’r bij, klasse Romke seun.

Maar su leiden nog niet op tafel of Age Tichelaar dook d’r op af. Dat kring had op laatst de poedersuuker in ’t haar sitten. Toen iedereen de bêlig vol had, moesten we nog traine oek. Ja, dan kan trainer Marcel gien genade. Maar hij had d’r wel ’n klein bitsje rekening met houden. Dat was maar goed oek, want ’t spul lag toch wel zwaar op de maag. Ik hoorde Age kokhalsen en hij lag te spuien as ’n reiger. Laat mij maar even scheidsrechtere zij die, nou ja vooruit maar seun. Na ’t inlopen deden we wat partijtjes. ’t Viel ons op dat de weersomstandigheden weer prima waren. Eigenlijk hewwe nog gien misse woensdagtraining had, bedankt Piet (Paulusma).
We hielden iets vroeger op en konden even lekker douche. Verdorie, had ik mien shampoo vergeten. “Kanst mien fleske wel even krije”, riep Guus van Hurck spontaan onder de douche vandaan. Maar dat vertrouwde ik niet helemaal. We wete allemaal hoe Guus is, die sit vol geintjes. Ik herinner mij nog ’n voorval met Wiebe van Dijk. Die liende oek even sien fleske uut an een die eigenlijk nooit wat bij ‘m had. Ik sal dei wel krije docht Wiebe, toen die weer ’s vroeg. Hij had d’r slaolie in deend, de rotzak. ’t Slachtoffer had niks in de gaten en strooide rijkelijk met dat spul. Hij glom as ’n spiegel en iedereen had de grootste lol natuurlijk. Hij het twee weken met vet haar lopen. Dus toen ik ’t fleske van Guus kreeg, rook ik eerst even. Gien slaolie maar lavendel. Zeker uut ’t toilettaske van sien vrouw Janneke stolen.

Na ’t douchen allemaal naar de kantine. En jumme gelove ’t niet, maar Berend Visser had scharren bakt. Drie skalen met vers gebakken vis, jongens waar krijg je dat vandaag de dag nog. Trainer Marcel sat te kluuven of die in zes jaar nog nooit ‘n visje proeft had. ’t Vet droop van sien kin. Gerard liet wete dat die liever kokkels had, ondankbare hond. Joop Sopacua sat oek lekker te eten. Dat verbaasde mij, ik docht dat die alleen maar van Indisch eten en bananen hield. (Grapje Joop). Jan Volbeda viel helemaal stil, die was bijna ontroerd deur deze geste. “Ik loof dat ik oek maar in Harlingen wonen gaan”, riep Jan. Sien domicilie leit in Sexbierum.

 

 

Na deze voortreffelijke vismaaltied, nam coördinator Stijn Kooijman ’t woord. Hij liet weten dat we ’n prachtig sportief jaar achter de rug hadden. “Er wordt hard getraind, een mooie groep waar de sfeer is altijd uitstekend is.” Daar was iedereen ’n volmondig over eens. Als dank voor de prettige trainingen en toernooien, had Stijn voor iedereen ’n groepsfoto op canvas. ’t Eerste exemplaar was uiteraard voor de trainer. Of hij had ’n skerp snoepje in sien mond, of hij het ’n klein hartsje. Maar de tranen sprongen bijna in sien ogen. ’n Geweldige geste van Stijn Kooijman.

Verder nog even wat mededelingen. De eerstvolgende training begint weer op woensdag 9 januari. Op zaterdag 12 januari hewwe ’n toernooi in de Waddenhal en op woensdag 16 januari gewoon weer trainen, maar in de namiddag met z’n allen Jeu de Boule.
We wensen iedereen een hele prettige jaarwisseling en hopen dat iedereen d’r volgend jaar weer gezond en wel bij is. Dit was weer even ’n U.P. date.

Walking Football belevenissen

Walking Football belevenissen
HARLINGEN – Nou beginne su in Dronrijp, Menaldum en Berlikum oek al met Walking Football. Su vormen één club en samen binnen daar circa 20 speulers. Dat is lang niet slecht om te beginnen. Om die jongens wat op gang te helpen, binne we dinsdagmorgen om kwart over negen naar Schatzenburg afreist.
Door Ubbo Posthuma

Ik docht eerst dat ‘t in Limburg lag, wist ik veul. “Nimst stou oek ’n koffer met”, vroeg ik an Joop Sopacua. Die siet mie an met ’n blik, hest stou dien verstand wel. “Je gaat toch niet emigreren wel”, zei Joop met een ernstige blik in sien ogen. “Man dat ligt hier vlak bij, tussen Menaldum en Dronrijp.” Ik kreeg d’r ’n kleur van. Hoe dom kan ’n mees weze. ’t Was trouwens toch mien dag niet, maar daarover later meer. De jongens van Cambuur waren d’r oek, inclusief Leo Reawaruw . We kregen eerst koffie, dat hadden we wel verdiend na ‘sun lange reis’. Ons team bestond uut zeven man. Joop Sopacua, Jan Volbeda, Teake Koster, Wiep van der Meulen, Martien van den Haak, Max van der Broek en mien persoontje. Trainer Marcel Frankena was d’r al en begon even met sien inleidend praatsje en sommigen wudden nog even de gek an stoken. Vervolgens wudden de speulers even voorstelt, wel su netsjes. ’t Was prachtig weer en de zon skeen uutbundig. Ja, dan de afweging in korte of lange broek. De echte bikkels gingen in ’t kort, maar de meesten kozen toch voor de lange trainingsbroek. “Wat sien jumme d’r nog jong uut”, zei ’n speuler van Dronrijp op serieuze toon. Ik sien ‘m an, want je wete ’t nooit met die lui. Maar ik had sterk de indruk dat die ’t echt meende. “Ja seun dat komt van de zeelucht”, lachte ik. Volgens mij geloofde hij ’t nog echt oek.
Na ’t omkleden wudden de gouden klokjes, portemonnees met zwart geld, horloges enz. in ’n plastic zak van mij daan. Normaal het Teake Koster ’n speciaal taske met, maar dat was hij vergeten. Vervolgens brocht ik ’t kostbare bezit naar de kantine waar ze speciale kluizen hadden. Ik kreeg de sleutel met die ik in mien sporttas deed en hup naar ’t veld.

Even ’t ritueel wat we altied doen, de warming up. Inlope, oefeningen voor de spieren, liezen, hamstrings enz. Ik had ’t eind al in de bek en moesten we nog speule. Omdat wij in principe één man teveul hadden, speulde Teake Koster bij de concurrenten. We speulden in totaal drie wedstrieden. Zonder te overdrieven kon je wel sien dat we al aardig op mekaar in speult waren. We tikten d’r lustig op los. Vrijlopen en de een na de andere pass, ’t leek wel dat alles ’t automatisch ging. We wonnen alle drie wedstrieden dan oek glansriek. Maar in feite ging ’t daar niet om. ’t Was ’n aardige kennismaking voor de jongens die pas in september begonnen binne. Iedereen vond ’t dan oek ’n geslaagde happening. Voorzitter Douwe van vv Berlikum vond ’t maar zwaar. Hij mut ‘m skame, ’t was wel de jongste die d’r bij liep. As ik trainer was suu ik ‘m ’n pittige straftraining geve.

Na de cooling down, ja zeker voor minder doen we ’t niet, was ’t douchen geblazen. Wel ’n miezerig straaltsje wat uut de douchekop kwam. Nou ja, je kan oek niet alles hewwe. Maar nou komt ‘t. De sleutel van de kluis was weg. Ik had ‘m toch in mien tas deent. Maar ja ik wud oek ouder (al sien je ‘t niet) en vergeet oek wel ’s wat. Alle rotzooi weer uut de tas, maar nee niet te vienen. In de kantine nog ’s de tas op de hasses. Alle buuses navoele, gien sleutel. “Ik hef ‘m toch echt an je geven”, riep de vrouw achter de bar. “Ja meiske, dat sal wel, maar waar is die dan.” Marcel begon al an de kluis te skeuren en vroeg naar ’n schroevedraaier. “De liekst Age M. wel”, merkte iemand op terwijl Marcel stond te hakken en te skeuren. Age M. stond vroeger bekend als meesterkraker en sat meer in de bajes dan dat die thuus was. Na ’n half uur zoeke kwam Teake Koster op ’n lumineus idee. De tas met shirts, laat ik die ’s nakieke. Jumme rade ’t al, de sleutel kwam tevoorskien. ’n Zucht van verlichting klonk deur de kantine heen. “Ik kan die wel tuute”, zei ik tegen Teake. “Nou liever niet”, liet hij wete, terwijl die naar de lieftallige barjuffrouw keek, de smiecht. Teugen twaalf uur arriveerden we weer in Harlingen.

Dit was weer even ’n U.P. date.

Trainen onder herfstachtige weersomstandigheden

Trainen onder herfstachtige weersomstandigheden
’t Valt altied teugen om na ’n toernooi de draad weer op te pakken. ’t Regende woensdagmorgen en as ik ergens ’n hekel an hef, dan is ’t regen. Maar ja, je wille je oek niet kenne late. Dus d’r toch maar heen. Verbazingwekkend toen ik de kantine van fc Harlingen binnen kwam. Bijna iedereen was er.

Door Ubbo Posthuma

’n Paar afvallers. Frans Hoekstra had last van sien hamstrings. De naweeën van ’t toernooi in Amsterdam. Joop Sopacua was er wel, maar trainde niet met. Die jonge had last van sien ribben, oek vanwege Amsterdam. Ik vraag mij af, mutte we in de toekomst nog wel naar Amsterdam. Veul blessures en oek burgemeester Femke Halsema wud er met hur boerka toestanden niet populairder op. Nou ja, dat mut de leiding dan oek maar uutmake.

Trainer Marcel en Stijn Kooijman hadden verheugend nieuws. De gemeente gaat ’t Walking Football su as ’t nou draait vier jaar subsidiëren. Su binne heel tevreden wat wij allemaal doen. Dat betekend tevens dat we onze geweldige trainer houwe magge. Want eerlijk is eerlijk, die jonge doet ’t fantastisch. Hij mut soms wel wat anhore, maar weet precies hoe die met de Harlingers om mut gaan.
De training stopt op woensdag 12 december. Dan gaan we even in retraite, dat doet de ministerraad oek, dus waarom wij niet. Na deze training sitte we nog even gezellig bij elkaar. Berend Visser sal wat visjes bakke en Romke Keur suu wat oliekoeken met nimme. Ja, ’n mooi combinatie hoor ik enkelen van jumme dinke. Straks spuie as ’n reiger.
In de winterstop gaan we ’n keer in de zaal voetballe en gaan we samen met de echtgenotes jeu de boulen. As dat niet leuk is. Su komme we de winter wel deur.

Maar de trainer is onverbiddelijk. “Jongens 10 uur, omklede en naar ‘t veld.” Potverdorie, ’t was stervende koud. Gelukkig was ’t bijna droog. Bijna iedereen had sien lange trainingsbroek en jasje an. Gerard Kokkel had zelfs sien handschoenen an en ’n muts op. Nou von ik dàt wel wat overdreven. “Gaast skiën seun”, zei Romke Keur. Ja die kan d’r oek altied mooi met ankomme. Met verbazing zagen we Klaas van der Hoek ’t veld op kommen. Korte broek en shirt met korte mouwen. “Lieve stakker seun, hest stou ’t niet koud.” Klaas schudde van nee. Hij het vroeger bij de Mariniers seten, ja dan binne je natuurlijk wel wat went. Oek Jan Volbeda was in sien korte broek. Sien pôten begonnen langzamerhand wat blauw te wudden. Maar toch deursette. Die jongens binne keihard.
We trainden voornamelijk op techniek. Bal an nimme, schijnbewegingen maken enzovoort. Verder nog ’n tikspel met de bal an de voet. Drie man kregen ’n rood hesje en moesten de speulers su veul mogelijk tikke. Vermoeiend spelletje. Na ’n aantal minuten moesten drie anderen ’t doen. Steeds wudde vraagt hoeveul je tikt hadden. Dat liep van zes tot soms twaalf keer. “Hoeveul hest stou aftikt Kokkel”, vroeg trainer Marcel. “Zonder blikken of blozen antwoordde hij 213 keer.” Ja, dan mut je je maar goed houwe kanne met sukke artiesten. Hierna nog even ’n paar partijtjes vier teugen vier. De laatste partij was zes teugen zes. Romke: “In de spits Ubbo.” Even later ’n mooi pass van de Bolswarder en ex-Harlingen 1 voetballer. Ik kon gelijk score. Maar Age was mien teugenstander. Na die goal bleef die maar om mij heen hange. “Lazer even op je”, zei ik met ’n knipoog. “Jou binne uiterst gevaarlijk, ik hef opdracht om dei te skaduwen”, merkte Age stoïcijns op.

Nou ja, ’t was weer ’n hele plezierige training. Alvorens we nog ’n bakje in de kantine namen, was ’t eerst even douche. Vier man kanne tegeliek douche. Nico Beuker stond ongeduldig achter mij te wachten. “Nico seun, wilst stou mien rug even wasse.” “Ja hur jonge, ik sta hier toch maar te wachten”, lachte Nico. Na de koffie, ’t liep teugen twaalven, ging iedereen weer huuswaarts. Tevreden en goed gemutst na weer ’n intensieve maar zeer nuttige training. Dit was weer even ’n U.P. date.

Walking Footballers naar toernooi in Amsterdam

Walking Footballers naar toernooi in Amsterdam
HARLINGEN – Na respectievelijk Leeuwarden, Rotterdam en Almelo 23 november naar Amsterdam om alweer ’n toernooi te speulen. ‘ s Morgens om half negen suuden we fut. Verzamele bij ’t voetbalterrein van fc Harlingen. Iedereen was d’r, of nee Piet Kuiken was d’r vijf voor half negen nog niet. “Piet sal ‘m toch niet verslapen hewwe”, vroegen we ons af. Eén minuut voor, ja hoor daar kwam Piet ansetten. “Konst gien afscheid van Truus nimme seun”, liet iemand wete. Piet begon te lachen, maar reageerde verder niet.

Door Ubbo Posthuma

We waren met elf speulers: Piet Kuiken, Jan Volbeda, Teake Koster, Karst van der Heide, Frans Hoekstra, Wiep van der Meulen, Gerard Schuijl, Max van der Broek, Joop Sopacua, Martin Haak en ondergetekende. We konden mooi met drie auto’s. Ik sat bij Gerard Kokkel in sien limousine, samen met Jan Volbeda en Joop Sopacua. We waren amper bij de spoorweg overgang, toen we de andere auto’s al kwiet waren. “We hale su wel weer in”, riep Gerard Kokkel optimistisch. We konden mooi deur riede, gien files. Gerard had ’n fijne auto met alles d’r op en d’r an. Eén ding ontbrak echter, ’n Tom Tom. “Komt wel goed je, ik bin hier 30 jaar lang vanwege mien werk heen reden.” Maar ’t kwam niet goed. We hewwe ons ’t klaplazarus zocht. Sportclub Only Friends in Amsterdam. ’n Bouwvakker vraagt. “Derde stoplicht rechts.” Oké seun bedankt. “t Is hier wel erg stil niet jongens”, zei Jan Volbeda. ’t Bleek dat we bij ’n begraafplaats uutkwamen. ’n Leuk uitziende jonge dame moest redding bringe. “Ik ben hier niet zo bekend”, zei ze en maakte dat ze weg kwam. Waarschijnlijk zag ze Joop Sopacua achterin sitten en die had oek nog sien zonnebril op. Ja, dan zoek je d’r om. ’n Man verderop bracht meer geluk. “Als maar rechtdoor en dan komen er wel borden.” Ring, ring, ’t mobieltsje van Gerard Kokkel ging af. “Waar blieve jumme”, riep ’n verontrustte Frans Hoekstra. “Of binne jumme op de Walletjes beland, haha.” “Nee, seun, we komme d’r an. We sitte vlakbij.” Na wat vreemde capriolen van Gerard in sien auto zagen we ’t complex dan eindelijk leggen. Intussen was ik beroerd en misselijk van ’t draaien, keren en optrekken van Gerard sien auto. Maar jeetje wat ’n prachtig sport complex. Only Friends is in 2010 realiseert en is ’n sportclub voor kinderen en jongeren met een beperking. “Daar passe wij precies bij”, liet Joop Sopacua met ’n brede grijns wete. “Nou bedankt hur seun. Magst nog ’s met riede.” Twee prachtige sportvelden. Eén met kunstgras en een met echt gras. Sintelbaan, verwarmd zwembad, fitnesszaal enz. In de kantine was koffie of thee. Nou daar hadden we wel zin an. Na ’n openingswoord van de organisatie, konden we ons omklede. De kleedkamers prachtige douches en overal vloerverwarming. “Dat suuden wij in Harlingen nou oek hewwe mutte”, liet Frans Hoekstra wete. “Daar hef ik altied kouwe pôten.” Wij hadden kleedkamer nummer 13. As dat maar gien ongeluk opleverde.

’t Was stervende koud op ’t veld. Gelukkig hadden we trainingspakken met nomen. En weer was Gerard Kokkel de pineut om die zware tas te sjouwen. “Volgende keer sjouwt ’n ander maar ’s hur.” We hadden twee teams Harlingen 1 en 2. Wij vormden team 2 met Martin Haak, Kas van der Heide, Wiep van der Meulen, Teake Koster, Frans Hoekstra en ondergetekende. Om 11.15 uur de eerste wedstried teugen Zuidoost United uut Amsterdam. ’t Viel mij met dat die anti-Piet demonstranten d’r niet waren, want deze voetballers waren bijna allemaal zwart. Ze konden trouwens wel aardig met de bal uut de voeten. We stonden koud in ’t veld toen we al met 0-1 achter kwamen. Op ’n gegeven moment 0-3. “Ja jongens, dit kan niet. Beter dekke en vrijlope.” We wisten terug te kommen op 2-3. Maar toch scoorden zij nog twee keer. Uutslag 3-5, ’n bitsje teleurstellend. Omdat we gien wisselspeulers hadden, deed Cambuurspeuler Jan Dolstra even met ons met. Jan is voormalig grensrechter in het betaald voetbal en tevens actief als hoofdscheidsrechter. Op het WK 1994 vlagde hij vijf wedstrieden. Dat deed hij oek op ‘t EK 1992 in Zweden en ‘t EK 1996 in Engeland. Momenteel woont hij met sien vrouw in Winterberg Duitsland. Leuk om met sun gelouterde scheidsrechter samen te speulen. Hij hield de boel, samen met Frans Hoekstra, achter goed op slot. Dat bleek in de tweede wedstried teugen Dindua uut Enkhuizen. We stonden nou wat beter opstelt en deze wedstried wudde 1-1. Vervolgens teugen S.E.V. uut Leidschendam. Daar kwamen eindelijk uut de verf. Martin Haak kreeg ’t op sien heupen en scoorde drie prachtige doelpunten. Wel wist S.E.V. nog twee keer te scoren, maar uuteindelijk wonnen wij met 3-2. Daar kan je met thuus komme. De laatste wedstried wudden we deur elkaar husselt. Wij moesten drie speulers bij ’t andere team doen en zij omgekeerd ’t zelfde. Om beter kennis met elkaar te maken, zei de organisatie. Nou ja, toe maar. Ik weet eigenlijk niet eens meer met hoeveul we wonnen hewwe, kan je na gaan. ’t Eerste team van ons verloor de eerste wedstried oek met 0-4 teugen Sportlust uut Glanerbrug. De tweede wedstried wonnen ze met 3-0 teugen DVO uut Roosendaal. Vervolgens moesten ze speule teugen Molukse Oldstars uut Tiel. Die rotzakken hadden versterking van Simon Tahamata en Sonny Silooy, beiden hewwe bij Ajax speult. Ik wist trouwens niet dat Sonny van Molukse afkomst was. Joop Sopacua was in sien element. Hij draaide en kapte om Sonny en Simon heen, die jongens wudden daar sleeuw van. “Niet te gek doen Joop”, schreeuwde Gerard Kokkel. “Straks wille ze dei nog kope oek en binne wij die kwiet.” Ja, die knapen waren behoorlijk goed. Uuteindelijk werd d’r verloren met 3-1.

In totaal waren er zes poules. Wij zaten in poules 2 en 3. In poule 6 zaten ADO Den Haag, Feijenoord, RKC, Cambuur 2 en Brabandse Oldstars. Met andere woorden ’n heel gemêleerd gezelschap. Leuk, sommigen herken je van andere toernooien. Tussen de middag was er ’n lunch. Belegde broodjes, fruit, koffie, thee of frisdranken. Prima verzorgd.

Om 15.00 uur kwam er ’n einde an de wedstrieden en konden we douche. Oek in de kleedkamer kanne je soms lache, vooral as Gerard Kokkel ’n mop vertelt, die we hier maar niet herhale mutte. Teake Koster had al onze gouden sieraden, mobieltjes en Rolex horloges in ’n speciaal taske. Deze tas kon in ’n kluis, maar je moest zelf voor ’n code zorgen. Frans Hoekstra had de code bedocht, maar wist ‘m niet meer uut sien hoofd. Ja, die jonge wud oek ouder! Tot twee keer toe ging ’t verkeerd. De derde keer ‘196’ en ja hoor, open de poort. “Must oek nooit dien leeftied doen seun”, zei Kas van der Heide met ’n smile. Hierna konnen we in de mooie kantine, nou ja zeg maar restaurant, nog even wat drinke. We hadden vooraf consumptiebonnen kregen. D’r kwam nog ’n zanger op de proppen die heel bekend was in Amsterdam. Wij hadden nog nooit van ‘m hoort, maar zinge kon die wel. We vroegen ’n verzoeknummer ‘Mooie stad aan ’t Wad’, maar die kon hij niet. Was Wiebe van Diek nou maar met weest, die had ’t zeker zongen.

Om 16.00 uur vonden we ’t welletjes en zochten we de auto’s weer op. Heel veul drukte op de weg. Bij Zaandam en Hoorn ’n file. En natuurlijk stond de brug bij Den Oever weer ‘s open. Omstreeks half zes arriveerden we weer in Harlingen, terugkiekend op ’n prachtig toernooi.
Dit was weer ’n U.P. date.

Foto: De Harlinger speulers die an ’t Amsterdamse toernooi met deden. Vl.n.r. Max van der Broek, Kas van der Heide, Gerard Schuijl, Piet Kuiken, Joop Sopacua, Teake Koster, Ubbo Posthuma, Wiep van der Meulen, Jan Volbeda, Frans Hoekstra en Martin Haak (Foto: Sonny Silooy)

Sponsoren