Nieuws Blijf altijd op de hoogte

Herinneringen…

21-03-2021

Na een leuke spelletjes ochtend van de MO12 en MO15 van fc Harlingen kom ik thuis, m’n jongste zoon Järvi wil even naar een veldje voetballen. Hij wil naar dat veldje met die basketbal paal. Ik weet een mooi veld zeg ik tegen hem, we gaan naar ’t Balkland. De goals staan er nog, weet alleen niet of we op het veld kunnen komen. Mijn oudste zoon Finn zegt van wel en wil ook mee te voetballen.

We parkeren de auto bij het bruggetje, waar het vroeger de kunst was om in één keer naar boven te komen. Om daarna met een bloedgang naar beneden te racen, gevolgd door een vette slib op t schelpen paadje. Nu gaan we te voet over de brug, en dan komen de herinneringen aan de v.v. Harlingen als vanzelf naar boven. We lopen het pad af richting de hoofdingang, niet de houten entree van weleer maar een ijzeren hek. Het hek zit dicht en Järvi maakt zich al op voor een klim partij, maar het hek zit gelukkig niet op slot, gelukkig maar want ik zie een klim partij niet echt zitten.

De kantine, kleedkamers en bestuurskamer zijn allemaal weg gehaald, maar het hoofdveld ligt er nog. Zonder lijnen of hekken, alleen het gras en de goals laten de oude tijden herleven. Mijn 1e herinneringen gaan terug naar de oude kantine, de bestuurskamer zat er toen nog bij in. De bestuurders met stropdassen en pak, zelfs de geur van sigaren komen weer terug tot leven. Daar durfde ik als klein mannetje echt niet naar binnen. Ik stond liever in de grote prijzenkast te turen. Naar die grote bekers, mooie medailles en gekleurde vaantjes. Die vaantjes ging jezelf ook verzamelen als je eindelijk zelf op voetbal mocht. Met m’n moeder naar de sportwinkel op de Voorstraat, dat prachtige tenue kopen. Als je dan het veld op kwam stond je eigenlijk al 1-0 voor. Als de tegenstanders het bruggetje over kwamen en de shirts zagen dachten ze dat ze tegen Ajax moesten. In de f-jes en e-tjes werden we vaak kampioen, met spelers als Bote Teerling en Sven Warmerdam was dat ook niet zo moeilijk. Na de wedstrijd mocht ik dan voor een duppie snoep uitzoeken bij tante Nel. Henkie Nagel zat dan aan de bar een welverdiende consumptie van de club te nuttigen, na het leideren of fluiten van de wedstrijd.

Ook op zondag waren we als gezin veel op de club, kijken bij het 1e. Speelden mannen als Sjonnie Nauta en Menno Huizinga met zijn prachtig snor en dito speelstijl. En uiteraard ben ook ik als pupil van de week het veld op gelopen. Wat een volk stond er in die tijd langs het veld, dat liep in de honderden, erg indrukwekkend voor een gastje van 8/9 jaar.

Heel wat jaren waren we in het weekend bij de club, voetballen, wedstrijden kijken en de 3e helft in de kantine. Opvallende mensen blijven me voor altijd bij, bijvoorbeeld Bertus die altijd de lege glazen ophaalde in de kantine. Leen van Drooge, met zijn nogal overheersende stemgeluid die over het hele balkland te horen was. Of ome Kees, die me altijd begroette met: hé schipper! En natuurlijk meneer van der Heijde, de materiaalman, die altijd extra lucht in de ballen pompte en opvallend vaak in de bestuurskamer zat. Natuurlijk vergeet ik Age en Herman niet. Age is nog altijd actief voor de fc Harlingen, net als ome Berend Visser die altijd wel een klusje doet. Spelers die me na al die jaren nog helder voor de geest staan zijn bijvoorbeeld meneer Posthumus, met zijn fantastische traptechniek, Harrit “de schaar” Kingma, Patrick Purvis, René Snelleman en die kleine Michel van der Ploeg, hij had de bal als aan een touwtje aan zijn voet.

Mijn persoonlijke hoogtepunt bij v.v. Harlingen was m’n debuut in het 1e elftal, met teamgenoten als Johan en Drewes Janssen, Andries Smienk en aanvoerder André Boorsma was het heerlijk voetballen. Wat me het meeste bij is gebleven van die wedstrijd is de gele kaart die ik kreeg na 4 minuten en dat mijn opa Pier langs het veld stond. Mijn opa en oma stonden tijdens wedstrijden van ons (mijn broers en neven) altijd te zwaaien vanaf het balkon dat uitkijkt over het complex. Ook Arie Leijen blijft me voor altijd bij, hij was de vaste materiaalman van het 1e elftal. De hele selectie kreeg voor de warming-up een kauwgumpje van Arie. Elk jaar vaart hij met me mee tijdens de vlootschouw, op de HA41. En elk jaar krijg ik een kerstkaartje van mijn vriend.

M’n jongens voetballen lekker verder op het inmiddels niet zo’n beste hoofdveld en na een tijdje gaan we moe en bezweet naar huis. Wat een fantastische tijd heb ik bij v.v. Harlingen gehad, dankbaar denk ik terug aan die fijne tijd en fijne mensen die ik heb ontmoet. Sommige zijn er niet meer, anderen kom ik regelmatig tegen bij fc Harlingen of op de stad. Met gevoel van trots kijk ik naar mijn kinderen die alle drie voetballen bij fc Harlingen en daar hopelijk net zoveel mooie herinneringen mogen maken als ik bij mijn club v.v. Harlingen.

Mark Koornstra
(Foto’s zijn privé bezit)

Sponsoren