Nieuws Blijf altijd op de hoogte

Column: Sportieve droogstand

11-10-2017

Door Co Eppink

Op 18 november 1973 speelt het Nederlandse elftal een W.K kwalificatie duel tegen België in het Olympisch stadion in Amsterdam. De wedstrijd begint om 14:30 uur en Nederland heeft op deze autoloze zondag nog maar één punt nodig voor kwalificatie voor het W.K in West-Duitsland. België kan ook een retourtje West-Duitsland bemachtigen maar moet dan wel winnen in Amsterdam. Iets waar bondscoach Raymond Goethals van België vertrouwen in heeft. Zijn Nederlandse collega Frantisek Fadrhonc maakt van het Nederlands elftal een opstelling die leidt naar: voorzichtig naar voren voetballen met een middenveld van prikkeldraad en een betonnen achterhoede. Het blijft daarom ook heel lang 0-0. In de slotfase krijgen de Belgen een vrije trap net op de punt van het zestien meter gebied, genomen door Paul van Himst. De opgezette buitenspelval van de Nederlandse verdediging klapt dicht en het gescoorde doelpunt van Jan Verheyen wordt afgekeurd. Latere televisiebeeld technieken laten zien dat de Russische scheidsrechter Kazakov het advies van zijn grensrechter nooit had mogen opvolgen. Het was een honderd procent doelpunt van Belgische makelij. Door deze ‘korrel in het oog’ van de grensrechter ging Nederland uiteindelijk onterecht naar het W.K in West-Duitsland. We kennen allemaal de afloop, met de legendarische woorden van commentator Herman Kuiphof: “Hebben we er ons dan toch in laten tuinen”?

Het politieke W.K van 1978 was een ongelijke strijd voor een andere wereldkampioen dan Argentinië. Twee jaar later blameert het Nederlands elftal zich op het E.K in Italië en vanaf toen volgde er een sportieve droogstand van maar liefst acht jaar!

Het beslissende kwalificatieduel Frankrijk-Nederland in 1982 zorgt Michel Platini ervoor dat we niet naar Spanje gaan en nog eens twee jaar later staat het cruciale duel van Spanje tegen Malta ons in de weg.

Op 20 november 1986 kopt Georges Grün van het Belgisch nationaal elftal onze droom om naar Mexico te gaan aan gruzelementen. Bij elke waarzegger zou het bolletje kapot springen als deze voorspelt dat Nederland twee jaar later Europees kampioen gaat worden.

De resterende toernooien zijn afwisselend succesvol met een dieptepunt op (alweer) 20 november. Ditmaal in 2001. Een zekere John McAteer van Ierland blokkeert ons de weg naar het WK 2002 in Japan/Korea.

Zijn we nu weer op dat beginpunt aangeland net als begin jaren zeventig? In 2010 staan we in de finale en in 2014 eindigen we als derde op het W.K in Brazilië. Het E.K in de Oekraïne van 2012 is een deceptie.

De toegang naar het E.K 2014 in Frankrijk is verprutst en hoewel Dikky er nog sterk in gelooft Zweden kunnen weg poetsen met een nulletje of zeven en zodoende toch nog Rusland te bereiken. Dat was waarschijnlijk een uitspraak na een kop koffie te hebben gedronken met Tia Maria of Johnny Walker. Het was de wedstrijd van Arjen Robben, maar wel eentje met een dubbele smaak. De Nederlandse middenstand loopt volgend jaar weer miljoenen mis.

Wanneer we het E.K van 2020 niet halen staan we opnieuw zes jaar droog.

Co Eppink

Reageren: j.eppink@outlook.com

Sponsoren